|
 Twarzołap to druga faza rozwojowa obcego i jedno ze stadiów pośrednich stanu larwalnego ksenomorfa.
Twarzołap rozwija się w jaju i podobnie jak ono stanowi bardzo istotny etap w rozmarzaniu się obcej formy życia. Jajo ma za zadanie ochraniać twarzołapa dorastającego w jego wnętrzu i na tym jego rola się kończy. Jedynym celem istnienia twarzołapa jest z kolei zlokalizowanie i opanowanie żywiciela, następnie zainfekowanie go embrionem i utrzymaniem przy życiu do zakończenia inkubacji.
Jest on zatem niezbędnym narzędziem, za pomocą którego możliwy staje się dalszy rozwój obcego i w efekcie powstanie ksenomorfa lub królowej.
+ CECHY ZEWNĘTRZNE
Podobnie jak większość znanych stworzeń ma budowę symetryczną - posiada płaski tułów, wyposażony w 8 kościstych odnóży (po 4 z lewej i prawej strony), zakończonych ostrymi pazurami, przypominających odnóża kraba.
Tułów zakończony jest muskularnym, giętkim i sprężystym ogonem.
Budowa ciała wskazuje zatem, że jest on przystosowany do atakowania osobników humanoidalnych.
 Ciemno-pomarańczowa barwa zewnętrznej powłoki twarzołapa (przypominająca nieco kolorem ludzką skórę) różni się zarówno od zabarwienia jaja, jak i od innych form obcego w jego cyklu rozwojowym.
W spodniej części twarzołapa znajdują się rozbudowane narządy inkubacyjne o barwie pomarańczowo - różowej. Całość pełni funkcje przyssawki, za pomocą której organizm przywiera do ciała ofiary, rozwiera jej szczęki i wprowadza zarodek. Rurka inkubacyjna wysuwa się tylko na okres implantacji.
Organizm mierzy około 40 cm długości, rozpiętość ramion ok. 60 cm, długość ogona niemal 90 cm.
+ CECHY WEWNĘTRZNE
Organizm twarzołapa wypełniony jest taką samą silnie żrącą substancją, jaka znajduje się w ciałach dorosłych osobników. Jest to rodzaj mechanizmu ochronnego twarzołapa, ponieważ każda próba jego chirurgicznego usunięcia z twarzy ofiary spowoduje wyciek kwasu i śmierć nosiciela.
Po obu bokach, w tylnej części tułowia, znajdują się rozciągliwe komory, które służą do wtłaczania nosicielowi powietrza do płuc. Przy rozdęciu komór zostaje w nich zgromadzone powietrze z zewnętrznego otoczenia twarzołapa. Następnie jest ono błyskawicznie oczyszczane z niebezpiecznych dla nosiciela toksyn i wtłaczane do płuc poprzez skurcz komór.
Skąd twarzołap orientuje się, jakie związki są szkodliwe dla ofiary - nie wiadomo. Mechanizm oczyszczania powietrza również nie jest znany.
Bardzo ciekawe cechy związane są z powłoką pokrywającą twarzołapa. Warstwa zewnętrzna skóry zbudowana jest prawdopodobnie z proteinowych polioz. W drugiej, wewnętrznej warstwie tkanka stworzenia ulega ciągłej odnowie. Tworzą się tam części martwiczne, a w ich miejsce rosną nowe komórki. Te komórki to spolaryzowane krzemiany pochodzenia organicznego.
Między dwoma warstwami skóry krąży kwas pod bardzo wysokim ciśnieniem.
Warstwa krzemianów ma zwartą strukturę i stanowi bardzo twardy materiał organiczny.
Wokół twarzołapa atmosfera nie zmienia składu, więc wydaje się, że w ogóle nie oddycha. Możliwe jest jednak, że organizm absorbuje niezbędne gazy przez pory w zewnętrznej warstwie skóry.
Po śmierci stworzenia zauważalne jest twardnienie skóry w kontakcie z powietrzem. Żrąca ciecz wewnątrz ciała twarzołapa, po jego śmierci zostaje wchłonięta przez warstwę martwiczną i całkowicie zneutralizowana.
+ CECHY CHARAKTERYSTYCZNE
W okresie dorastania twarzołap chroniony jest przed czynnikami zewnętrznymi twardą, przesiąkniętą kwasem skorupą jaja. Po osiągnięciu dojrzałości nie opuszcza jednak jaja, tak jak w przypadku większości ziemskich gadów, lecz wyczekuje na momentu, aż w pobliżu znajdzie się potencjalny nosiciel.
 Dopiero wówczas opuszcza jajo i atakuje ofiarę dokonując implantacji. Warto zaznaczyć, że może swobodnie poruszać się poza jajem, wykorzystując w tym celu odnóża i giętki ogon.
Jaja układane są z reguły przez robotników tuż przy ciele złapanej i unieruchomionej ofiary. Twarzołapowi - w takim wypadku - zostaje jedynie wygrzebanie się z jaja i oddanie skoku na twarz przyszłego nosiciela.
Twarzołap wydostaje się z jaja bardzo powoli, sprawiając złudne wrażenie, nieporadności i flegmatyczności. Potrafi jednak zaatakować z niewiarygodną sprawnością i szybkością, nie dając ofierze większych szans na odpowiednią reakcję obronną.
Twarzołap - jak sama nazwa wskazuje - atakuje twarz ofiary, wykorzystując sprężysty ogon do oddania błyskawicznego skoku. Następnie obejmuje głowę przyszłego nosiciela ośmioma odnóżami i zaciska uścisk. Giętki ogon obwija wokół szyi i zaciska, ale nie na tyle mocno, aby ją udusić.
Najmocniejszy uścisk następuje na samym początku ataku. Czując ucisk na gardle ofiara instynktownie otwiera otwór gębowy, co ułatwia dokonanie implantacji. Odpowiednie narządy inkubacyjne rozwierają szczęki ofiary i twarzołap wpuszcza do gardzieli długą rurkę (inkubator).
Inkubator spełnia dwie funkcje: utrzymuje żywiciela przy życiu oraz umieszcza w jego ciele zarodek kolejnej formy larwalnej obcego organizmu (embrion).
Po zapłodnieniu ofiara traci przytomność, której nie odzyskuje przez następne 12-24 godziny. Twarzołap w tym czasie nadal pozostaje na twarzy ofiary i dostarcza mu potrzebnych minerałów oraz wtłacza do płuc tlen oczyszczony z niebezpiecznych dla żywiciela toksyn. To bardzo interesująca cecha - twarzołap spełnia bowiem funkcje filtra, dzięki któremu zainfekowany może przeżyć w nawet najbardziej ekstremalnych warunkach.
Gdy embrion osiągnie odpowiednią dojrzałość twarzołap schodzi z twarzy nosiciela, poczym niemal momentalnie umiera.
W szczególnych okolicznościach twarzołap może zapłodnić dwie ofiary zanim zdechnie (tak było w Obcym 3).
Królowa, w ekstremalnych sytuacjach, może złożyć wyjątkowe jajo, z którego wykluje się "królewski twarzołap". Zapłodniona przez niego Ofiara staje się nosicielem embrion, który poźniej rozwinie się w królową.
Od zwykłych twarzołapów, królewski różni się mniejszymi odnóżami, wyższym grzbietem i długimi kolcami na końcu ogona.
|
